Beni Üzenlere Sözler

Yalan zekâ işidir, dürüstlük ise cesaret. Eğer zekân yetmiyorsa yalan söylemeye, cesaretini kullanıp dürüst olmayı dene.

Sevebileceğim birine benziyordun dedi. Olsun dedim, sen de insana benziyordun.

Kendini beğenmiş insanları severim. Hiç kimsenin beğenmediği bir şeyi beğenmek, ayrıcalıktır.

Küçük insanlar dengini büyük insanlar kendini arar! Yunus Emre

Her kahpeliği sindiremez gönlüm. Yiğittir! Vurmayı bilmez, kırmayı bilmez. Kahpeliklere gelmez. Ama kahpelik yapanı da, hiçbir şekilde affetmez!

Kendini dünyalar kadar değerli zannedenlere kısa bir not: Dünya beş para etmiyor.

Ağır konuşuyorsam sustuklarıma sayın!

Çok talibim var diyenler; sevinmeyin! Ucuz malın alıcısı çoktur.

Senin zippon benim ateşimi söndüremez be gülüm.

Gidiyor musun? Git! Soytarısı terk etti diye, kralın sarayı yıkılmaz.

Arkamdan konuşanların hepsi arkamda takılmaya devam etsin.

Kimseye kendimi tanıtmak gibi bir derdim, ne de kimsenin beni tanıması gibi bir lüksüm vardır. Yaşamdan kopmuşçasına kaçışlarım var insanlardan.

Yok, artık sana ait tek zerre bünyemde. Sen koca bir hiç oldun bende, ettiğin tek cümle ile!

Beni dışarıdan yargılayanlara söyleyecek sözüm yok; Zaten dışarıda kalmaları onlara yetiyor.

Hesabı olanlar sanmasın kapandı defterler. Tek tek yazıyorum her birini bir kenara. İyi kötü, bir gün ödenecek bedeller.

Dünyanın en yüksek tahtına da çıksan, yine aynı g*t ile oturacaksın.

Aklımdan geçtin gittin, kim bilir yine kime gidiyordun.

Biz kimsenin varlığıyla var olmadık. Yokluğuyla da eksilmeyiz.

Kapak resmini severek aldığım kitap gibi çıktın sende; dışı güzel içi boş.

Dur hemen gitme! Daha ömrümü yiyecektin.

Buğulu camlardaki sözler gibisin; yani nefesim olmadan bir hiçsin.

Sen benim adımı bile anamazsın. Bırak dost kalmayı sen benim düşmanım bile olamazsın.

Ben sadece kaybettiklerimi özlerim. Vazgeçtiklerimi değil!

Siz benim tellerime, hangi notadan vuruyorsanız, ben o makamdan çalıp söylerim. Sıkıntı yok.

Yaptıklarıyla küçülenler, laflarıyla büyüdüklerini sanmasın.

Sevgimin kıymetini bilmeyeni yokluğumla terbiye ederim.

Eğer birisi seni aldatmışsa bu onun suçudur. Eğer o kişi seni pek çok kere aldatmışsa bu senin suçundur.

Benimle kurduğun hayalleri başkasıyla yaşayacak kadar ucuzsan, ben de seni tanımayacak kadar pahalıyım.

Laf koyup havalı bir şekilde yürümeye başladığımda dizilerdeki gibi tema müzikleri çalsa ne hoş olurdu lan.

Sadece gülüşümü yakala, öfkem sana ağır gelir.

Bu saatten sonra ben başkası için yazarım, sen kendin için okursun!

Laf dedi oldu kapak, söz söyledi oldu tencereye kapak.

Ben Mevlâna değilim kardeş, adam ol da gel!

Bana yol vermeyi düşünmeden önce. Sana verdiğim yolda yürümeyi öğren.

Şerefin kadar konuş desem, ömür boyu susacak insanlar tanıyorum.

Bazı insanlar hep ‘kaptan’ olurlar, söz konusu ‘dümen çevirmek’ olunca.

Bana arkamdan konuşulan lafı getirme. Onlar senin yanında nasıl rahatça konuşuldu onu söyle!

Hani ben kötüyüm ya senin gözünde! Hiç düşünüyor musun acaba sen kaç kuruşluk adamsın benim gözümde!

Sahne senin devam et ama sıra bana gelmesin dua et.

Edebim el vermez edepsizlik edene. Susmak en güzel cevap, edebi elden gidene.

Üzenlerin üzüldüğü vakit de gelir. Yunus Emre

Etme sırtını duvardan başkasına emanet. En kralının bile içinde vardır bir nebze ihanet.

Kırgınlığım lunaparkta unutulmuş bir çocuğun nefreti kadar, sorun atlıkarıncalar değil, arkamdan dönüp duran dönme dolaplar.

Bana kalbimdesin deme, bilirsin kalabalıkları sevmem.