Bunalım Sözler

Önceleri hasreti hiç tatmadım. Yârimden hiç ayrı kalmadım biter diye takvimlere baktım. Zor geldi ayrılık alışamadım.

İnsanın büyüdükçe mi artıyor dertleri? Yoksa insan büyüdükçe mi anlıyor gerçekleri?

Dönsen ne dönmesen ne şimdi! Geç değil “hiç” oldu artık! Emre Gökçe

Gönlüm deniz değil ki, efkarım sahile vursun.

Özlüyorum seni ve seni özlüyorum kendimde, sen benden gittiğinden beri ben bende değilim, kendimi tanıyamaz oldum sensizliği kaldıramıyorum dön gel sevgili!

Değişimler her zaman bunalım anlarında gerçekleşirler. Paulo Coelho

Eski insanlar birbirine ilaçtı. Günümüz insanları ise devasız birer dert.

Çok sıkıldıysan bir mezarlığa git. Ölüler iyi bilir, yaşamak güzeldir. Necip Fazıl Kısakürek

Hep kalanlara gidenleri kattım. Bir gün yerine geçemediler. O kalanlara gidenleri kattım yine bir tane sen edemediler.

Ben de unutabilmek isterdim senin gibi yaşadıklarımızı, çekip gitmek isterdim senin gibi uzak diyarlara, bende gülmek isterdim yıkıp gittiğim hayatın ardından senin gibi.

Dışımda kahkahalardan bir suret, içimde kan ağlayan bir çocuk var.

Bir ömür boyu seninleyim desende istemem artık. Çünkü sen rüzgârın coşturduğu bir toz bulutusun. Bugün bana esersin yarın ellere.

Sen istersen eğer, geçmiş unutulabilir ama yaptığın her seçimde bir daha düşün: Çünkü gelecek, geçmiş kadar insaflı olmayabilir. Paul Auster

Yıprandım bittim kalmadı yaşamak için dermanım, gözlerine bakıp ağladım ama beni hiç anlamadın.

Kaybedecek bir şeyi kalmayınca kendini kaybediyor insan. Barış Yalçın

Bir gözyaşı düşer toprağa. Toprak anlarda insanı, insan anlamaz insanı.

Denize kıyısı var sanki yüreğimin, hep serin, hep rutubetli.

Bir hoşça kala sığdırdı beni, o yerlere göklere sığdıramadığım.

Ben bana inananı hiç yarı yolda bırakmadım! Yarı yolda bırakanı da; bir daha adam yerine koymadım.

Nasıl da soğuyor. Sanki sırtında bir hırkaydım da, çıkarıp kenara attın.

Giyinip boyansan da renkler üzerinde solar ruhun siyahsa.

Dertlerim içimde birikiyor kum misali, gözlerime vuruyor acısı kalbimi dağlıyor yarası sensizlik bitiriyor beni dön gel ne olur canısı.

Canını sıkma. Zorluğun arkası kolaylıktır Her şeyin bir vakti ve takdiri vardır.

Hüznümü ikiye böldüm. Birini sabah, birini gece yaşıyorum. Bu saatten sonra kimseyi çekemem ben, kendi yükümü zor taşıyorum.

Ne kadar kalmak istesek de bazen gitmek zorunda kalırız ve ne kadar gitmek zorunda olsak da, kalmaktan yanadır sol yanımız.

Sensizliğin rüzgârı üşütür bedenimi, sensizliğin acısı yakar içimi canısı! Şimdi gözyaşlarım şahittir yalnızlığıma her nefesimde adını anıyorum bıraktığın yerde seni bekliyorum.

Ağlasam sustuklarım dökülür mü ellerime ellerin gibi?

Boşuna mutlu olmaya çalışmayın, çalıştığınız yerden sormuyorlar!

Kimseden bir şey bekleme, böylece asla hayal kırıklığı yaşamazsın!

Kırılan sigara bile olsa duman vermiyorsa eğer, kırılan kalpten sevgi bekleme!

Işıklar arasında kararmış, tek lamba gibi hissediyorum.

Kalp kırılganlığı bir süre sonra geçer de, incinen gurur bir türlü iyileşemez.

Ne diyordu şair; yıkıldı yolunu bekleyen şehir. Artık gelsen de bir gelmesen de bir.