Dramatik Sözler

Sanırım ebem ben doğduğumda göbek bağım yerine, kısmetimi bağlamış.

Aslında bazen, hayatına girenleri düşünmeyi bir kenara bırakıp, kimlerin çıkması gerektiğini düşünmek gerek.

Çoğu zaman ‘iyi ki varsın’ dediklerimizin gerçek yüzlerini görecek kadar sürprizlerle doludur hayat.

Ne söz kaldı nefesimde ne aşk kaldı kalbimde çek git artık üzme beni.

İnce düşündükçe, inciniyor insan.

Bir gün benden şikâyet ettiğin ne varsa özleyeceksin.

Her şeyi içine atarsın da, kendini atacak yer bulamazsın.

En iyisi bugün çıkmamak dışarıya, hani moralim bozulsun istemiyorum. Görmek istemiyorum el ele tutuşmuş çiftler.

Senin ağırlığın kadar mürekkep kullandım sana yazdığım sözlerle. İki damla sevemedin beni, sana da yazıklar olsun.

Bir şeyleri kafanızda tam olarak bitiremediyseniz, zaman ilaç değil zehir olur insana.

Birçok kişinin hayali olursun gidip gerçeği olmak istersin, o da hayal olur.

Ağlamıyoruz diye, mutlu sanıyorlar galiba.

Bahaneler, sadece uzak kalmayı tercih edenler içindir.

Kalbim, seninle gurur duymalıyım, bunca acıya katlandığın için.

Kolay diyorsun, gel bir de sen yaşa sensizliğimi. Atilla İlhan

Bazen aklıma yazacak bir şey gelmiyor. Sanki bütün iyi sözler yazılmış ve yazacak yeni bir söz kalmamış gibi.

Kendi işini kendin gör! Sakın unutma; beklenti eken, hayal kırıklığı biçer.

Hevesim kaçmasa birçok şeyi başaracağım ama yok arkadaş, yerinde durmuyor ki. Tam geliyor sonra hemen kaçıyor.

Onsuz kaldığını anladığında uyumayı dene, bundan sonra yapabileceğin en iyi şey o olacak.

Sensizken hiç böyle olmamıştım. Ya sana alıştım ya sevgine. Yeter ki alıştırma beni sensizliğe.

Aklım koca bir mezarlık. Gömülen gömülene, unutulan unutulana.

Oysa ki kendim için yaşamadım, senin için öldüğüm kadar.

Gece mi daha karanlık, insanların kalbi mi?

Eskiden uğruna ölünecek aşklar vardı, şimdi ise sakıza dönmüş çiğnenip atılıyor.

Yürüdüğümüz yolları gezdim tek başıma yeniden. Bir sen yoktun yanımda kaldırım taşlarında sekerek yürürken.

Neresinden vurulmuş diye sorarlarsa, hayallerinden dersin.

Bırakıp giderken ellerimi, beni böyle mahzun bırakmamıştın hiç. Şimdi söyle zalim sevgilim benimleyken aldığın hayatın tadını nasıl alacaksın?

Ben senin beni sevebilme ihtimalini yanlış hesapladım.

Güzelliği anlamak için bir kere bakmak yeter ama bir karara varmak için çok düşünmek gerekir.

Hayattaki en zor şey, insanın kendi kendini teselli etmek zorunda kalmasıdır.

Bir bahçeye giremezsen, durup seyran eyleme. Bir gönül yapamazsan, yıkıp viran eyleme.

Bende mutlu son yok, başkasında dene.

Sen gidince şamdanlardaki mumları yaktım ve sönünceye kadar geri döner dedim. Ama dönmedin, mumlar da bitti. Şimdi bu şamdanları ne yapayım?

Her aklıma geldiğinde gözlerim doluyor. Sorsalar anlatılacak gibi değil; içimde öldüremediğim şey her gün beni öldürüyor.

Seçtiğin yolda sana mutluluklar diliyorum. Unutmak alışmaktır. Unutursun demiyorum ama, alışacaksın biliyorum.

Öyle karmaşık bir haldeyim ki; ağlaya ağlaya gülesim var!

Bana yalan söylediğine üzülmedim, bundan sonra sana inanamayacağıma üzüldüm.

Özledim gel dese, hiç düşünmeden giderim dersiniz! Ama gerçekler acıdır. Ne o gel diyebilir, ne de siz gidebilirsiniz.

Yanlış insanlarla doğru yapmaya çalışınca ‘Neden olmuyor’ demenin de bir anlamı olmuyor.

Bugün günlerden cuma. Yine yeniden. Ve zaman su gibi akıp geçiyor biz öyle bakarken.

Üç günlük dünyanın, üçüncü günündeyim.

Senden başka engelim olmadı benim.

Ne senden vazgeçesim var; ne de sana gelebilecek bir yolum.

Umudunu yitirme; şu hayatta bir şeyin bitişi, her zaman başka bir şeyin başlamasına sebep olmuştur.

Senin umurunda olmazdı… Benim, yanında yürürken ayaklarım kesilirdi.

Gönlümün pasını silecek, bir gönül dostum da yok.

Bize yakın insanlar, bizi uzaktan da yaralayabilirler.

İnsan hüznünü sayfalarca yazabilir, mutluluğu için dakikalarca kahkaha atabilir. Ama acısını uzun uzun anlatamaz. Öyle işte denir. Öyle…

Her şeyinle seversin, tüm gücünle belki ama yine kaybedersin. Neden mi çünkü her ‘seviyorum’ diyeni adam zannedersin.

Yıldızsız gecelerden, güneşsiz sabahlara…

Beni merak etme; hiçbir şey ve hiç kimse için önemli değilim artık.

Salak salak sahipleniyoruz insanları, sonra onların hiçbir şeyi olmadığımızı anladığımız anda üzülüyoruz.

Allah’ım bize halden anlayanı gönder, hal bilmezlere yetecek sözümüz kalmadı.

Koskoca bir umudu, küçücük bir insana sığdırdım.

Ağacın sallandığı gibi, yaprağın düştüğü gibi sen de sallanıp gönlümden düşme!

Sen de yalan oldun ya, bütün doğrular keyfine baksın.

Yollarına kurşun döktüm belki gelirsin diye. Odamın ışığını açık bıraktım geldiğinde geriye dönme diye.

Öyle yoruldum ki hayattan, kapayıp gözlerimi bir daha açasım gelmiyor.

İnsanın en iyi dostu yastığıdır aslında. Mutluluğu da onda gizlidir, gözyaşları da.

Oluruna bırakamazsın, ölümüne bırakırsın bazen.

Umutsuz bu bekleyiş, biliyorum gelmeyeceksin. Ama umutsuz da yaşanmıyor be güzelim.

Sevgisiz tükenmiş kalbimin atışları. Artık hiç atmıyor sanki. Gelip girsen tekrar yüreğime, sana can vermek için hiç kan pompalamayacak belli.

Aslında iyi biriydim, sonra canımı yaktılar duygularımı kaybettim.

Yapılacak yığınla hata varken, biz hep aynı hatayı tekrar tekrar yaparız.

Ve sözün bittiği yerde sadece susarsın.

Tam buldum dediğim anda kaybettiğim için bir şeyleri, artık emin olmadan hiç bir şeye sevinmiyorum. Hayal kırıklığından iyidir.

Neyin var? Sorusuna derin bir nefes alıp ‘iyiyim’ diye cevap veren insanların neler yaşadığını tahmin bile edemezsiniz.

Yanımızda olmayan insanların rüyalarımıza girmesi hiç adil değil.

O, yeni bir kadına kalbini bıraktı, ben de artık onu beklemeyi bıraktım.

Sen hiç her şeyden vazgeçtin mi? Hayallerinden, geleceğinden, ailenden, sevdiklerinden ve güneşten bile? Ben vazgeçtim.

Bazen bir sözün olur, söylesen de seni yakar, sussan da.

Çok şey istemedim ki, yüreğimdeki sevginin hakkını verseydin yeterdi bana.

Sol yanımdasın ama sana dokunamıyorum, bu da bana dokunuyor.

Eski yaralarını dindirsin diye sarıldığın insanın sende yeni yaralar açması çok acı.

Bazen olacak gibi gözükür, olacağına inanırsın, sonra tam oldu derken, olan sadece kocaman bir hiç olduğunu fark edersin.

Aslında kendimle çok mutluydum, rahat battı sanırım.

Uzadı geceler, sensiz bir türlü geçmek bilmiyor. Sabah olunca en azından yanımdayken görmek umudum vardı.

Mesaj zamanı yaşanılan pişmanlık evresi; atmalı mıyım? Atmalıyım. Atıyorum, attım, atmasa mıydım? Attım da iyi halt yedim. Allah’ta beni kahretsin.

Gereksiz olan her şey, hayatımda yerini aldı.

Kimi çok sevdiysem, mutsuz olmam için yemin etmiş gibi uğraştı.

Aslında acılar hiç geçmiyor, yeni acılar gelince o meşgaleyle eskilere ara veriliyor.

Acıyla dolmuş her aşk, çabuk solar.

Yabancı bir şarkı gibiyim, dinleyenim çok, anlayanım az.

Bana olan aşkın biterse bir gün, önce bana söyle ilk ben bileyim.