Efkarlı Mesajlar

Herkes güzel bir hikâyenin konusu olabilir ama bu mutlu olacağı anlamına gelmez.

Uğrunda ölmedim! Uğrunda ölünecek sandığım biri için yaşadım hep.

Tamam sevdik acı çektik ağladık bitti. Nokta koymayı bileceksin.

Sevmek bazen vazgeçmektir. Kimine göre gidenden, kimine göre kendinden.

Birileri sana “Yalnız değilsin; biz varız” demeye başlamışsa, gerçek yalnızlığın başlamış demektir.

Yarı yolda bırakmışım. Nankör olma yarı yola kadar getiren benim.

Hâkim bile sordu. Bu gülüşü neye borçlusun diye? Bende bir daha güldüm. Hayata dedim hayata!

Anlatamıyorum ki ben derdimi, gözlerine bakıp konuşamıyorum ki.

Geceleyin bir ses böler uykumu, İçim ürpermeyle dolar: -Nerdesin? Arıyorum yıllar var ki ben onu, aşığıyım beni çağıran bu sesin.

Birine verecek sevgin yoksa ona ümit dolu gözlerle bakma!

Sen ağaç baltaya ne demiş bilir misin kardeş? Ben senin beni kestiğine değil, sapının benden olduğuna üzülüyorum!

Oysa ben; ”Ondan sana hayır gelmez” diyenlere inat sevmişim seni.

Ucuz insanların üzerine kurulan hayaller, size pahalıya patlar.

Gözlerim bir kuyu, dilim kördüğüm, bir görünmez alem olsa gördüğüm.

Bazen gözlerden yaş akmaz, kalp ağlar sessizce.

Gülerseniz, dünya da güler. Ağlarsanız, yalnız ağlarsınız.

Belki yağmura gerek kalmazdı insanlar bu kadar kirli olmasaydı.

Mezarlıktan farkım yok doktor, içimde ölen ölene.

Mendil satan çocuğun burnunu koluyla silmesi kadar acımasız bu hayat.

Affedemeyeceğim insanlar var bundan sonra! Ne olursa olsun görmek istemediklerim hayatımda! Ve baş başa kalması gerekenler; unutamadığım hatalarıyla! Affetmek erdemse de önemli değil bundan sonra! Bir erdem de eksik oluversin hayatımda.

Cam kırıkları gibidir bazen kelimeler, ağzına dolar. Sussan acıtır, konuşsan kanatır.

Bu dünyada insanı iki şey yıkar yeğen! Dostundan gelen ihanet. Düşmanından gelen merhamet.

İyi birine benziyor, düşüncesi değil miydi hepimizi yakan?

Paranla şeref kazanma, şerefinle para kazan ki; paran bittiğinde, şerefin de bitmesin.

Denizi mavi gösteren gökyüzüdür ya hani beni de mutlu gösteren sendin.

İnsanlık öldüğü zaman çakallara gün doğar.

Sakın vazgeçme! Eğer sen vazgeçersen, hak etmeyen biri kazanacak.

Sen; aklım ve kalbim arasında kalan, en güzel çaresizliğimsin.

Kolay anlatılıyor acılar, kolay yazılıyor. Kolay yaşanmıyor oysa.

Bana bir ben lazım, bir de beni anlayan. Beni bir ben anlarım, bir de beni yaradan.

Bu işler böyledir azizim. Menfaati bitenin muhabbeti de biter.

Ve sen yıllardır içinde yaşadığın yürekten, valizler dolusu anılarla kendi yalnızlığına taşınırsın.

Sınanmadığınız bir acı üzerine konuşmak her zaman kolaydır.

Seni kaybettim galiba İki taşın arasında kaldım. Bu, benim hatam değildi, seni ben çok geç tanıdım.

O nasıl? Diye soruyorlar. Öldü galiba diyorum, çünkü ömrü yettiği kadar yanımda olacaktı.

Sevdiklerinizi incitmeyin. Çünkü onları bir gün incitmek için bile bulamayabilirsiniz.

Yavaş yürüyor olabilirim ama hiç bir zaman geriye doğru yürümedim kardeş!

Suya yazıyorum artık yüreğimdekileri. Ne taşıyor ne de haddini aşıyor.

Mutluluğun resmini çizemem ama acının heykelini bile dikerim.

Elbet yaptığım her işin sebebi var kısmen doğru cismen yanlış pozisyondasın ismen hafızamda fakat listemde en son sıradasın.

Uyumak iyiydi çünkü bir nevi ölüm gibiydi uyku. Dünyayla irtibatı kesmekti, unutmaktı, rüyalara sığınmaktı.

Denize kıyısı var sanki yüreğimin, hep serin, hep rutubetli.

Sanki tüm hayatım boyunca yanlış melodiyle dans etmiş gibiyim.

Duygularım darmadağın anlayamazsın bendeki kalp sende olsa taşıyamazsın.