Gidenlere Sözler

Bana iyi gelenler, hep benden gidenler oldu.

Bu suskunluk git demekse, ölene kadar susalım seninle.

İnsanlar gördüm hep varmış gibi gelip. Hiç yokmuş gibi gittiler.

Olmuyor, yapamıyorum der. Sen daha iyilerine layıksın der. Kendine iyi bak, hoşça kal der. Ben şerefsizin önde gideniyim demez.

Beni hayata bağlayan bir şey yok. ‘Gitme’ diyecek hiç kimse yok!

Darağacına gitmek gibiymiş, elveda demeni engelleyememek.

Gitmek için bahane arardın ya; Al işte gözümün üstünde kaşım, altında yaşım var.

O başkasına gidecekse bırak gitsin. Kendini kaybetsin. Bir gün geri dönerse sakın affetme! Yaşarken ölmeyi o da öğrensin.

Sevinme! Çünkü bu limanda kaybettiğim ilk gemi sen değilsin. Şunu da unutma rıhtımda kalanı değil! Çekip gideni vurur fırtına.

Gitmem diyenlere sesleniyorum! “Herkes gider bir gün, ya ölerek ya da öldürerek” ama mutlaka gider.

Defol git! Desem, yol parası isteyecek insanlar tanırım.

Gidenlere izin verin. Bırakın çıksınlar aklınızdan, yolunuzdan, hayatınızdan. İzin verin ki; yer açılsın size gelmek isteyenlere.

Kapılıp gitmişim gözlerinin büyüsüne. Yok korkum, nereye sürüklersen sürükle! İster ölüme, ister yüreğine.

O kadar çok gittiler ki benden, kalmanın ne demek olduğunu unuttum.

Sanmayın ki gidene ağlar kadın! Gidenin giderken koparttığı yerdir onu ağlatan, orada bıraktığı yaradır.

Senin için mücadele etmeyen biri, muhtemelen gitmeni bekliyordur.

Gidene git mi deniyordu yoksa g*t mü?

Ne zaman bu şehirden kaçıp gitme isteği gelse, bir köşeye oturup geçmesini bekliyorum. Gidersem dönmem çünkü biliyorum.

Aldırma gidenlere, sevip terk edenlere. Hayat dediğin iki kelime; hoş geldin, güle güle.

Herkesin cehennemi farklıdır. Sadece alev ve acıdan oluşmaz. Asıl cehennem, yolunda gitmeyen hayatındır.

Bilirim, gidenle ölünmez ama kalanlarla da yaşanmıyor.

Üzerine alınma sakın! Gittin diye yumruklamadım duvarları. Nefsi-i müdafaa sadece. Üzerime üzerime geliyorlardı.

Bazıları gitmeyi bile beceremiyor. Ya anısı kalıyor, ya acısı.

Gitmeler yormaz beklemek kadar gelmeyecek birini ve hiçbir şey bir kargaşanın içinde yalnız kalmak kadar koymaz insana.

Bizde adettir, gelene Roma’yı, gidene kınayı yakarız!

Hadi git! Seni azat ediyorum. Yolumun eri olamadın ya, gönlünün fakiri ol!

Bilemedim be annem hiç gitmeyecekmiş gibi bakıyordu gözlerime.

O gitti bir daha dönmez artık. Bilmez acı çektiğimi, bilmez onsuz hayallerde yaşadığımı, bilmez yüzümdeki gülücüklerin sahte olduğunu.

Ben de bilirdim gitme demeyi! Ama morgda yatan bir cesede, kalk gidiyoruz demek gibi bir şey olurdu bu. Yılmaz Erdoğan

Gittiğine inanmadığım için, dön demediğim biri var uzaklarda.

Gidenin arkasından diz çökmeyin. Cenaze namazında secdeye varılmaz.

Bitti dedikten sonra ne cevap bekliyorsun ki? Ne yaşanmışsa göm gitsin. Ölüye sorulmaz ki kefenin metresi, sar gitsin!

Benim seni içimde öldüreceğim yok. Kıyamıyorum! Bir iç savaş çıksa da, kim vurduya gitsen diyorum!

Alıp başını gidebilenin hastasıyım. Ben nereye gitsem aklım olay mahallinde kalıyor.

Öyle defalarca neşter vurmaya gerek yok bu yaraya! Sen arada gel-git! O devam ediyor nasıl olsa kanamaya.

Masada bırakılmış çay gibiyim gittikçe soğuyorum hayattan.

Bazen çok zordur geri dönmek ya da her şeyi unutup gitmek ve anladım ki insanı en acıtan şeydir; sevilmeden sevmek.

Ölüm bile üzerinden zaman geçince eskir. Geçmeyecek diye yanıp tutuştuğunuz acılar eskir, aşklar eskir, gidenler eskir, dönenler eskir.

Şart mı dudaklarımla kal demem, gözlerim çığlık çığlığa gitme diye haykırırken.

Sözüm yok gidenlere, küfürlerim geri dönmek isteyenlere.

Ağzın dilin yalan, gitmeler kokuyorsun. Sıcak bir “düş” al dudaklarımın arasından, temizlensin ruhun.

Ben hiç para biriktirmedim; insan biriktirdim. Arada bozuk olanlar çıktı; onları da harcadım gitti.

Şimdi gidiyorsun ya. Yol paran var mı amk fakiri?

Herkesin sımsıkı sarılmak istediği bir insan, deli gibi gitmek istediği bir şehir, içinde kaybolmak istediği bir kitap vardır.

Ömrüm diyerek kimseyi sevmeyin. Çünkü giden ömür geri gelmiyor.

Şimdi kapıdan gireceğini hayal ediyordum, bana güleceğini. Sonra kızıyorum kendime, giden sen değil miydin en önde.

Dünyayı süslediler, bir şey kalmadan. Bu süslere inanma, akıl olmadan. Giden de çok dünyadan, gelen de ama. Sen payını al ondan, seni almadan.

Gitmek, insanın başarabildiği en kolay görevdir. Asıl zor olan, kendine gelmektir.

Dinlediğim bir şarkıdan esinlenerek söylüyorum. Sende başını alıp gitme ne olur.

Çok gördük, herkes gibi değilim deyip hiç kimse gibi çekip gidenleri.

Can kırıkları. Cam kırıkları gibi değildir. Öyle süpürünce gitmez; İçinde kalır, aklına geldikçe de batar.