İnstagram Mesajları

Senin şerefe kaldırdığın kadehi ben hep mutluluğa kaldırdım… Çünkü senin şerefe benim ise mutluluğa ihtiyacım var.

Ah benim sevdasında bencil ama yüreğinde sağlam sevdiğim. Aklıma gelişini seveyim. Ne güzel darmaduman ediyorsun beni.

Bana senin olduğun şehir lazım.

Seni görmezken bile bu kadar seviyorsa gönlüm. Görünce nasıl dayansın ki!

En yeni ilişki biçimi; arkadaşın 1 tık üstü, sevgilinin 1 tık altı.

Aslında soğuk birisi değilim. Yapmacık samimiyetleri sevmiyorum.

Bazen tanıdığına bin pişman olursun. Anandan emdiğin süt burnundan gelir. Bazen birini geç tanıdığına pişman olursun.

Artık yeni baştan olmaz. O duygularla çoktan vedalaştık.

Kalbimi kırdığın gecenin sabahında bile sana sarılıp ağlamak istiyorum. Bu kadar neden sever insan.

Eğer hala yalnızsan, Allah seni birilerinden koruyor demektir.

Bir kız hoşlandı mı, o adamın anneannesinden kayıp eniştesine kadar her şeyi öğrenir.

Kalp herkeste var; yürek başka bir şey.

Biraz seni özledim. Biraz sohbetini. Biraz sesini.

Özlüyorum, ölüyorum, bitiyorum ama geri istemiyorum. Bu nasıl bir his lan.

Bana düşman kim varsa hep zayıf noktamdan vurmaya çalıştı. Bilmedikleri insan yüzleştiği yaralarla kanatamazsınız.

Sevmeye korkar oldum. Teşekkürler, eserinle iftihar edebilirsin.

Bir zamanlar senin çirkinliklerin de güzeldi; şimdi güzelliklerin bile çirkin.

Zayıf noktamı bilen kim varsa istisnasız oradan vurmaya çalıştı ama şöyle de bir şey var benim yüzleştiğim yarayla beni kanatamazsın.

Yağ satardık, bal satardık; ne güzel yıllardı kimsenin kimseyi satmadığı.

Aklına hiç gelir miydi, hiç aklıma gelemeyeceğin.

Aradığı zaman uyuyormuş gibi rol yaptıklarımız var. Bir de uyurken aradığında ‘uyumuyordum konuşabiliriz’ dediklerimiz.

Yalnız olmayı, gitmem diyenlerden öğrendik.

Herkesleşiyorsun. Yapma ne olur.

Aşkın her halini gördüm, artık ne hali varsa görsün.

Ben, sonu böyle olsun diye sevmemiştim.

Yeniden olamaz bazı şeyler, o duygularla vedalaştık.

Umursamam gereken şeylere gereğinden fazla değer verip üzülmek gibi huyum var.

Biraz muhabbetini, biraz sesini özledim. Ama en çok seni özledim.

Soğuk biri değilim. Gereksiz samimiyeti sevmiyorum.

Benden başkası olmayacak. Kıskancım ben, o kadar!

Neden sancılar eksik olmaz, iyi insanların yüreğinden?

Bana dikenini gösterirken, başkalarına çiçek açışını hiçbir zaman unutmayacağım.

Gülmüyorsun ki. Gülsen kapanacak yüreğimde açtığın yara.

Nasıl oluyor da insan, yaşamına onca güzellik katmış birini günün birinde bu kadar anlamsız bulabiliyor.

Neden sancılar eksik olmaz, iyi insanların yüreğinden?

İnsan özledikçe durgunlaşır.

Kırılacak 206 tane kemiğiniz varken, aptalın biri gelir kalbinizi kırar.

Sanki dünyamdaki bütün renkler kayboldu.

Bana da yazıklar olsun; çağırsan yine geleceğim.

Nasıl koydum ama? Seni insan yerine.

Her dost dosdoğru dost olmuyor.

Hayata karşı ilk küskünlüğümüz; yanımızda sandığımız kişileri, karşımızda görmemizle başlar.

Gitmem diyenlerden öğrendik, yalnız kalmayı.

Birinin hayatına öylece girip… Onlar için değerli bir hale gelip, sonra da çekip gidemezsin öylece.

Ayrılıktan sonra, kalbini bir müddet ilişkiye kapatmak; yalnızlığı değil, asilliği gösterir.

Ya farkıma vardığında, farkın kalmamış olursa?