İsyankar Sözler

Dışımda kahkahalardan bir suret, içimde kan ağlayan bir çocuk var.

Sert rüzgârlar karanlık geceleri severmiş, aynen benim seni sevdiğim gibi.

Sevgimiz yavaş yavaş süzülen çisil çisil yağmur gibi ama ırmakları taşıran cinsten.

Sessizliğedir isyanım yoksa ne seni sevene düşmanım ne de seni sevdiğime pişmanım.

Senin için yasak dediler. Yasaklar çiğnenmek içindir dedim. Senin için imkânsız dediler. Önemli olan imkânsızı başarmak dedim. Can Yücel

Sen geceyi bana bela ettin. Bense sana olan her şeye lanet ettim.

Ne seni sevene düşmanım ne de seni sevdiğime pişmanım, sadece senle olmak varken, sensizliğedir isyanım.

Dünyada iki kör tanıdım; biri beni görmeyen şen, biri de senden başkasını görmeyen ben.

Samimiyet istiyorum artık. Boğuldum dili süslü ama yürekleri boş insanlardan.

Ecelle sözlü ölümle nişanlıyım, tesadüfen doğdum yaşamak zorundayım, alayına isyan kralına ölüm.

Seni benim kadar kim seviyorsa en az benim kadar sana hasret kalsın.

Ne dil yeter seni anlatmaya, ne göz kıyar sana bakmaya, ne ellerim dayanır sana dokunmaya, ne kollarım uzanır seni sarmaya. Hiç ömür yeter mi, bir sen daha bulmaya, bir tanesi.

Ben içimde yüz binlerce özlemimle her gün seni yaşıyorum, seni delicesine özlüyorum, sana doyamıyorum.

Sen nasıl insansın beni acılarla bıraktın. Ya İnsafsızsın her sözle kandırdın ya vicdansızsın. Ben sana söyleyeyim, sen İnsan bile olamazsın.

Bir zamanlar arkandan ağlardım, Bir zamanlar senin için dünyayı yakardım. Ama şimdi şerefsizim ki bir kibrit bile çakmam. Çünkü değmezsin.

Çöldeki bir çiçek olsan seni soldurmamak için gözyaşlarımla sulardım isyanım akan gözyaşlarıma değil seni soldurmamaya olurdu.

Bilmesek te zengin insanlar gibi parlak taşlar üzerinde dans etmeyi, biliriz delikanlı gibi Allah’ına kadar sevmeyi!

Artık herhangi bir hayale kucak açamayacak kadar yorgunum.

Edepli edebinden susar, edepsiz de ben susturdum zanneder. Mevlâna

Alsalar da şu yaşla dolu gözlerimi yerlerinden… Çalsalar da haberim olmadan seni kalbimden. Eğer unutacaksa bu can çıkmasın bedenimden. Ölürsem söyleyin mezarıma gelmesin o sevmeyi bilmeyen.

Gerçek gülüşler sana, umutlar, mutluluklar sana. Sana yaz, sana bahar, rengârenk çiçekler bana yalnızlık, kış, kar ve sahte gülüşler yeter!

Ne “hoşça kal” ne de “mutlu” kal. İşte aynen benim gibi “çaresiz” ve “yalnız” kal.

Bir derdiniz olduğunda, anlatacak kimsenin olmadığını değil, sizi anlayacak kimsenin olmadığını anladığınız an yalnızsınızdır.

Başımı göğsüne yasladığım tek düşmanım bir zamanlar aşkınla yandığım sensin sevgili.

Aynı ülkenin şehirleriydik. Ben sürgün yeri, sen başkent… İlk isyan hep sende başlardı, cezasını çekmek bana kalırdı.

Aşk sevgiye isyanda, ağlıyor gökler, yavaşça güneş batmakta, gök karanlık ay ağlamakta.

Ağlama dik dur yüreğim. Git ve de ki, özledik, ama daha ölmedik.

Bir şeyden çok eminim. Kendimi üzdüğüm kadar, kimseyi üzmedim hayatta.

Yaprak döken gençliğimin satır aralarında altı kırmızıyla çizilmiş ve tırnak içine alınmış suskunluğumun baş harflerisin.