Kırgınlık Mesajları

Öfke, kızgınlık gelip geçiyor da kırgınlık hiçbir yere sığmıyor.

Yazıyorum, çünkü içimde susturamadığım bir ses var içimde.

Kıskanılmaktan rahatsız olan birini hiç sevmeyin. Ne demek kıskanılmaktan rahatsız oluyor, sevilmekten de rahatsız olur o. Değer bilmez mal.

Ben kimseyi kırmadan yaşamaya, herkesin gönlünü hoş etmeye çalışırken hep kırıldım.

Hadi elindeki bardağı yere at. Sonra özür dile. Onu kırmak istemediğini ve onunla tekrar su içmek istediğini söyle. Komik değil mi?

Dal kırıldığı yerden, insan de kırıldığı kalpten koparmış.

Güvensiz kalplerimizi karakteri bozuk insanlara borçluyuz.

Kırılmış bir kalp; yanmış kül olmuş evin, cepte kalan anahtarlarına benzer.

Ve bazen kırılıyor insan saç uçlarına kadar.

Benimle konuştun, benimle gülümsedin. Şimdi bunları bu kadar çabuk unutabiliyor olmandan nefret ediyorum.

Gözlerimden tut da ciğerlerime kadar kırgınım. Can Yücel

Kızgınlık çok gürültülüdür, oysa kırgınlık ne kadar sessiz.

Sadece gelecekteki mutluluğumuzun hayalini kurarken gerçekten mutlu oluruz.

Bazen kırılsam da susuyorum, Kırmaktan korktuğum için… Mevla kalbi kırık eylesin de Kalp kıran eylemesin.

Eğer gerçekten önemseniyorsan, bir şekilde seninle ilgilenmenin bir yolunu bulur. Bahanelerle falan uğraşmaz.

Üşüyorduk, canımızı yakan insanlara bir daha sarıldık.

Oysa ne çok şey var sana diyemediğim, suskunluğumda.

Ben sadece sevmeyi biliyorum, unutmayı öğrenemedim.

Belki de susmak, gerçeği anlatmanın tek yoluydu!

Değmiyor bazen, uğruna yorulduklarımız. Nazım Hikmet

Ücretsiz olmasına rağmen sevmesini beceremeyen insanlar var ne yazık ki.

Birçok kişinin hayaliyken, senin gerçeğin olabilirdim.

Yeniden sevmeni istiyorum anladın mı yokmuşum gibi yeniden istemeni!

Kırıldım bir kere sana, kolay olmayacak benim için biliyorum ama baktığın ayna gibi kırdın beni bir daha aynı olmayacak gibi.

Bir hayal uğruna bin hayal kırıklığına uğradım. En sonunda öğrendi kalbim, kırıldığı halde atabilmeyi.

Halimi hatırımı sorma iyiyim buralarda. Biraz hatırım kaldı gitmelere, biraz da halim yok artık seni sevmelere.

Şimdi sen hangi yüzyıldasın sevgili? Ya erkenden gelip ölüyorum yine ya da geç kalıp yetişemiyorum sana.

Bilirsin; kimsenin hakkı kalmaz kimsede. Ne bir milim ileri ne bir milim geri, tam beni kırdığın yerden kırarlar seni.

Ben zamansız girdim hayatına, sense zamanla çıktın hayatımdan. Aramızdaki fark buydu sadece.

Artık kopardığın papatyalara sorarsın ‘Hani sevecekti! ‘diye.

Az önce oturma odasından mutfağa geçtim. Dönerken salona da bir göz attım. Eğlenceden öleceğim, çılgınlık diz boyu.

Birini gerçekten sevdin mi; Yaşı, ne kadar uzakta olduğu, boyu, kilosu sadece lanet birer sayıdır.

Kendime tüm yalanlarım tükendi! Yeni yalanım ol, tut elimden kandır beni.

Dokunma bana öyle çok kırıldım ki her kelimem bir yerini kesebilir.

İnsanlara güvenmek mi bir daha? Şeytanın cennete girme ihtimali kadar az ve morgdan bir ceset alıp kalp masajı yapmak kadar saçma.

Kızgınlığım geçer de kırgınlığıma çare bulamadım.

Hıçkıra hıçkıra ağlattın ya beni ölsem de unutmam seni.

Ağladıktan sonra gider aynaya bakarsın, aslında olanlara değil de haline üzülürsün.

Hani derler ya; insan sevdiğine hiç kırılır mı diye? Aslında insan en çok sevdiğine kırılır!

Ne kadar iyileşirse iyileşsin bir kere kırılınca bir daha ki sefere sakınıyor insan kendisini.

Ve her şey bir gün biter. İnsan en başta bunu kabullenirse daha sonrasından güçlü olabiliyor.

Bir zamanlar yüzümdeki tebessümün sebebiydin oysa şimdi gözyaşlarımın.

Bir süre sonra anladım ki; vazgeçilmez olan sen değilsin. Vazgeçmeyi bilmeyen benim.

Çiçekler rüzgârın şiddeti ile kızlar erkeklerin ihaneti ile sorarlar.

Eğilmedik, bükülmedik ama çok kırıldık.

O da o kadar doğru bir seçim değilmiş demek ki. Boş ver be dostum.

Kırdıysa sessiz kal. Sessizliğinden kırıldığını anlamıyorsa onsuz kal.

Sadece ben değil, hayallerim de sana kırgın.

Ey can! Kimseyi kırma, sözden ağırı yoktur. Beden çok yükü kaldırır ama gönül her sözü kaldıramaz. Mevlâna

Sessizliğin duyulur bomboş odamda, dokunsalar ağlarım.