Snapchat Sözleri

Net ol net. Bir şey ya vardır ya yoktur. Arada kalmak, gri cevaplar almak en nefret ettiğim olay. Ya evettir ya hayır. Ya beyaz ya siyah.

Kal demiyorum ama gitmesen iyi olur.

Küs değilsindir ama eskisi kadar da yakın değilsindir ya işte o durum çok bok.

Güneşi söndürün, öldü umutlar.

Arayıp buldukların değil de tesadüfen rastladıkların seni mutlu ederler.

Bazen insanın aklında kendine sorduğu sadece tek bir soru oluyor; gerçekten bunları mı hak ettim?

Kimsenin nasıl biri olduğum konusunda en ufak bir fikri bile yok.

Bir kızın sana ait olmasını istiyorsan, başka kızlarla ilgilenmediğini hissettirmen gerek.

Sen çok sev de bırakıp giden yar utansın.

Bazen müzik dinlemek için değil de insanları duymamak için kulaklık takarsın.

Senin gökyüzünde benim yerim yoktu.

Ne yapayım manzarası sen olmayan resmi?

Kabul edelim, büyümek hiç iyi bir fikir değildi.

Yanımdayken bile sana doyamazken, nasıl anlatır ki sensizlik?

Moralimin bozuk olduğunu bir bakışta anlayan insanlara ihtiyacım var.

Deli gibi seyrettiğim dizi bitince oluşan boşluk uzayda yok.

Bazen doğruları görebilmek için, bütün yanlışları yapmanız gerekir.

Ya siyahsın ya da beyaz. Ya hep ya hiç, öyle yok biraz.

İnsanlar değişir, sen sadece izlersin.

Renkli göz denilince akla mavi ya yeşil geliyor. Çünkü kahverengi renk değil, araba motoru.

Ve seninleyken, daha iyi biriymişim gibi hissettim. Daha mutlu. Daha az yalnız. Daha az kimsesiz.

Sana geri zekâlı olduğumu düşündüren şeyi muhtemelen bilerek yapmışımdır.

Umut, uyanıkken görülen rüyadır.

Mesaj attığım insandan soğuk cevap alırsam bir daha yazmam. Çok net.

Zaman sadece acıları yok eder, anıları değil.

Saçma sapan bir anda, sebepsiz yere gelen yalnızlık ve bunalım hissi, olum sen ne ayaksın ya?

Bugün oturdum ölümü düşündüm. Yirmi iki yaşında ve hayat bu kadar güzelken.

Böyle güzel gülen, gülünce beni daha da mutlu eden bir sevgilim olsa falan.

Kara bulutlar belirdi içimin bir köşesinde. Sonradan anladım, adam gitmişti.

Çağımızın hastalığı, karakter yetersizliği.

Ne istersen görürsün, gökyüzüne bakarsan. Ve istersen ölürsün, gözlerini kaparsan.

Seni üzüyorsa, unutulmayı hak ediyordur. Seni hak eden biri, seni üzmeye kıyamaz ki.

Değer verdiğim insanların değişip karaktersiz ve tiksinç birisine dönüşmesi kadar üzücü bir duygu yok ya.

Ölümden sonra bile hayat varken senden sonra neden olmasın?

Gereksiz hisler gereksiz insanlar, yanlış insanlar.

Ben sana o kadar şeyi “boş ver” de diye mi anlattım sence? Hadi git bir düşün.

Kalbimin ne kadar kırıldığından çok, kimin kırdığı üzüyor insanı.

Sırf sevdiğim insanla konuşuyor diye nefret ettiğim kişiler var.

Her şeyim diyorsun ama o seni “hiçbir şeyi” olarak görüyor.

Kimi iyi bir dost olduğumu söyler. Kimi ise soğuk ve mesafelidir der. Aslında beni anlatırken herkes, hak ettiği resmi çizer.

Kusur arıyorsan, tüm aynalar senin.

Bir kızla ilgilenmediğin her dakika onu biraz daha kaybedersin.

Ve sonra döndüm dedim ki; ah be kalbim, yorulmadın mı hep ilk kez kırılıyor gibi, acı çekmekten.

Ağlasan ne olur ki? Onun umurunda bile değilsin.

Bulutlar bile fısıldadı seni nasıl sevdiğimi.

Bazen koklayamazsın, sarılamazsın, sadece özlersin.

Basit kızlar hep ilgi görür. Farklı olanlar hep yalnızdır.

Eskiden arkadaşımdı demeye utandığım insanlar var.

Senin kıskançlık dediğine ben kaybetme korkusu diyorum.

Özleyince karşı tarafa bildirim gitmeli bence.