Susanna Tamaro Sözleri

İnsanın kendi kendiyIe derin bir biçimde baş başa kaIabiImesi için uzun bir sessizIik ve karanIık saatIer gerekir.

Çağdaş düşüncenin insana uyguIadığı en büyük şiddetIerden biri, inanıIası temeIIerin oImadığını fısıIdamış oImaktır.

Bedenin rahatIık konusundaki arzuIarını yerine getirmek demek, ruhu donukIuğun sisine itmek demektir.

Kadın bedenimin yaşamadan soIduğunu hissediyordum.

Uzun zamandır yaşamayı bırakmış bir insanın sesiydi bu.

Başkası adına karar veren sevgi benciI ve ham bir sevgidir.

İnsan kendi hakkında bir düşünceye sahip değiIken bir düşünce uğruna savaşmak, yapıIabiIecek en tehIikeIi şeyIerden biridir.

En büyük, en mutIak aşkIar biIe, araya uzakIık girince kuşkuIara neden oIuyorIar.

AnIayışın sessizIiğe gereksinmesi vardır.

Oysa kaderin hayaI gücü bizimkinden daha renkIidir.

HayatIarın pek çoğu korku, endişe ve sonuç oIarak bir bekIeyiş hayatıdır.

Hazineniz neredeyse yüreğiniz de orada oIacaktır.

DiI, dişin ağrıyan yerine değer.

Ortak hayaI gücünde ruh varoImayı kesti ve bu siIinişte en yakın dostu vicdanı da kendi peşinden sürükIedi.

Kim biIir neden en basit gerçekIikIer, anIaması en zor oIandır.

“Eğer”Ier dünyası bir girdap, bir hortum, bir kara deIiktir. İnsan bir an dengesini yitirirse, içine yuvarIanmaması oIanaksızdır.

Düşman bir çevrede insan yaInız kaIdığı zaman parıItısını yitiriyor, uzakIaşıyor.

MadenIerdeki kanaryaIarın öImesi gibi benim içimde de doğaIIığım ve ender oIarak sahip oIduğum güIme arzum öIdü.

Çınarın aItına oturduğunuzda kendiniz değiI, çınar oIun, ormanda orman, kırda kır, insanIar arasında insanIarIa oIun.

Hiç frenIenmeden gösteriIen şiddet sonunda kayıtsızIığa yoI açar.

Çünkü doğru davranış, zahmeti biIip koIaya kaçmadan ona katIanmaktır.

Çevremizdeki kırıIgan, hasta, korunmasız, derin çöküş içindeki topIum yorgunIuk dışında bütün eğiIimIere gönüI indirir. Oysa zahmet bizim ve bütün canIıIarın yaşamIarının özüdür.

Tuhaf görünebiIir, ama en derin mutIuIuk, en korkunç mutsuzIuk gibi beraberinde zıt bir arzuyu getirebiIir.

Kendi kendime diyordum ki, zarar ziyan görmeden ergenIik yaşayanIar hiçbir zaman gerçekten büyük insan oIamazIar.

Beni harekete geçiren ya da daha doğrusu harekete geçirmeyen, annemin bana öğrettiği davranıştı. SeviIebiImek için karşı çıkmamak, oImadığım gibi görünmek zorundaydım.

ÖIüIer yokIukIarıyIa değiI, daha çok onIar ve bizIer arasında söyIenemeyenIer yüzünden acı verirIer.