Ülkü Tamer Sözleri

Bana çiçek gönderme, bir kuş ağacı gönder. Alnıma dokunanlar, iyileşmiş desinler.

Çok çetin sınavlardan geçmedim, bu çağın insanı olmak bana yetti.

O eski bir güvercindi gittikçe hatırlanan, o eski bir güvercindi, uçması da iyiydi bana kalırsa o eski bir güvercindi, çünkü tenhaydı şehirler, benim saçlarıma saklanırdı, benim saçlarım çalılara; onu görürdüm göllere girdiğimde, bıldırcın avladığımda akşama.

Bir kadının şöhreti; hiç tanınmamak, şerefi; kocasına itaatli olmak, saadeti; aile fertlerini mesut görmekten ibarettir.

Bir ihtiyarın gülümseyişinden geliyorum, bir annenin dalgınlığından.

Varsın yaz biterse bitsin. Sıcak bir kış getir bana. Uykumda sarılmam için, sonsuz bir düş getir bana.

Artık nereye koşsam bu şehri taşıyacağım.

Hatırlanacak çok hüzünler bulacaksın, onların tohumunu havaya savurarak uzun bir yolculuk yaratacaksın kendine, her şeyin hiçbir şeyin yolculuğu. İşte o zaman an beni, yaşa beni.

İstanbul bir çocuktur minarelerde ölen, her şeye karşı ve hiç durmadan ölen.

Yetmez mi? Kaç kelebek ömrü kadar ömür yaşadın.

Hatırladığım kadarıyla, kalabalık bir yerdi dünya.

Sanat doğanın içindedir, sanatkâr onu görebilendir.

Nereye gitsem susamak vardı, pişmanlık vardı.

Yenilirsem yenilirim, ne çıkar yenilmekten? Seninle çarpışmak kişiliğimi pekiştirir benim.

Anlamak için görmek, görmek içinde dikkatli bakmak gerekir.

Hatırlamak en büyük düşmanıdır yalnızlığın, ucunda yaşamak var.

Ey benim yalnızlığım! Bu kadar eğilmeselerdi üstüne senin. Bu kadar anlatmasalardı seni. Ne olurdu, yalnız ben yazsaydım bu yapraklara seni. Seni yalnız ben bilseydim. Beraber ölseydik seninle.

Döşündeki mermi değil, bu yalnızlık yorar seni.

Yokladım yüreğimin ceplerini, sana söyleyecek tek sözüm kalmış; vazgeçtim.

Acı çekmek ölmekten daha çok cesaret ister. Artık nereye koşsam bu şehri taşıyacağım.

Uyan artık, bildiğim bütün ninniler bitti.

Gökyüzü ayaklarımın ucundan başlıyor.

İçime çektiğim hava değil, gökyüzüdür.

Gençseniz, çevrenizde düşlerinizin içine tüküren birileri mutlaka vardır.

Kağıdımız çaput bizim, kefenimiz bulut bizim, mesleğimiz umut bizim, kuranlara selam olsun.

Dokundukça denizleri gövdemin çok eski bir kumaştan. Onun gövdesine. Yangın. Sevişirken kurtarıyor bizi bir ölümden alevler. Unutmak. Yalnızlıktan.

Hürlük vardı, verdiler onu, istemek için yeniden.

Tanrı, bin birinci gece şairi yarattı, bin ikinci gece Cemal’i, bin üçüncü gece şiir okudu tanrı, başa döndü sonra, kadını yeniden yarattı.

Ama kimler ölü şimdi? Yaşamaya başlayan kim?

Aşkın uyumadığı, her yerde söylenir.

Bilge olmak zorundasın. Bilgeliğin tek koşulu var: Dünü yarında yaşayacaksın; ama dünü yarına taşımayacaksın. Hükümdarsın şimdi. Hükümdarlığın tek koşulu var: Ülkene her sabah güneşi getireceksin. Güneşi getirmek için her gece kendi kanınla yıkanacaksın.

Bir soğuk yel eser, üşür ölüm bile.

Ben neden hep korkaktım, cesaretsizdim böyle?