Ece Temelkuran Sözleri

Bütün aşklar budur. Aşk, kadınlar yorulunca biter. Kadınlar bir adamı değil, bir mezarlığı terk eder.

Bir insan bir insanda başka bir hayatın kapısını görünce âşık olur.

Fakat sonuna kadar kırsan da zebanileri, giden bir melek geri gelir mi?

Başka kadınların çaresizliklerine öfkelenen kadınlar muhakkak kendi çaresizliklerine öfkeleniyordur.

Eğer ölümü anlamlandıran yaşadığımız sürece yaptıklarımızsa, pek şansım yok.

Bakma sen söylediklerine, insan kendini feda etmek ister.

Herkes kendi günahını unutur; ama kimse alacağı intikamı unutmaz.

Acı mühim değil, umut yoruyor insanı.

Benim ölüm ve acı üzerine şiirlerimi kim okumak isteyebilir ki? Ben, ne papatyaları anlatabiliyorum senin gibi, ne de devrimi, ben acıyla meşgulüm deniz. Anladın mı?

Ne yaparsan yap sadece bir hikâye kalıyor geriye.

Hayatı siz kuracaksınız. Nefesinizi üfleyeceksiniz. Hayat… Nefesinizin yettiği kadar.

Anlıyorum. Fakat sonuna kadar kırsan da zebanileri, giden bir melek geri gelir mi?

Bu ülke merhametini lütfetmeden önce insana muhakkak diz çöktürür.

Kendi gözümden düşersem, bir daha ayağa kalkamam.

Bir şehrin açık hava çiçekçilerinin başına gece bekçilerinin dikilmesi , şehirde hala çiçek çalmayı düşünen insanların olduğunu gösterir.

İnsanların yüzlerindeki izlerle ilgili soru sormazsanız nezaket gösterdiğinizi değil, yüzlerini görmediğinizi düşünürler.

Hayalinden daha eksik olma, beni utandırma. Gel.

Ağzımın sözcükleriyle konuşuyordum, kalbiminkiler boğularak siniyordu.

Nasıl kırıyorlar sonra bu kız çocuklarını? Nasıl kendilerine benzetiyorlar? Cinayet gibi.

Kurnazlığı zekâ zannedenlerin topraklarında nezaketiniz sizi aptal gösteriyor olabilir. Aldırmayalım.

Herkes gülerken durup bir an bütün arkadaşlara bakıp “işte yaşamak bu” demiştim, yüzünü dağdan gelen suyu tutmak gibi.

İktidar, gücü zayıfladığı için şiddeti devreye koyar.

Çünkü bir erkek, bir kadının nefesi kadar.

İhtiyarı da genci de ölüme aynı mesafede.

İsyankâr iyiliğim, kötülük gibi geliyor kulağa.

Kafamın içinde çok şey var anne. Kitap okuyunca geçer sadece.

Ölümü böyle iç cebinde sevgilinin resmi gibi taşıyan memleketler cenazeleri niye hep hazırlıksız karşılarlar? Bu iğrenç desenli, pis battaniyeler.

Çünkü burada insanlar bir yanlışlık gibi ölüveriyor. Sen bir yanlışlık olamayacak kadar güzelsin.

Sakın, dedi kendine, korkma. Bir hafta önceydi, anlamıştı. İnsan çok yalnızken, bir tane daha kendinden doğuruyordu içinde, Korkma, desin diye.

Evlilik tatlı hanımefendi, porselen takımlarının desenlerine adamın yüzünden daha çok gördüğün bir münasebettir. Benim ise şükür ki , her zaman porselen takımlarından daha heyecanlı şeyler oldu hayatımda. Çin porselenlerinden daha desenli adamlar!

Tavşan boku gibi yaşamaktansa öl daha iyi!

Artık konuşmayanları, öylece durup cevap vermeyenleri. Vazgeçmişleri ve taşra kasabalarında hiç konuşmadan kitapların ve oyuncakların arkasında iki büklüm oturan eski solcu kırtasiyecileri.

Bana kalırsa, kendini de çok önemsiyorsun. Her yaşadığın zorluğu bu yüzden abartıyorsun. Sen merkezli bir dünyada elbette yalnız kalırsın.

Bir harfle öldürebilir bir insan bir insanı.

Öfke, yer yenilgiyle içimizde büyüyen cüzzamlı bir çocuk alara.

İnsan çok yalnızken, bir tane daha kendinden doğuruyordu içinde; korkma desin diye.

Anlasana, biz yokuz aslında. Yani ellerimiz hiçbir zaman temiz olmadı. Yok yere topuklu ayakkabılar giymeyi öğrendik, kitaplar okuduk ve dolma sarma dersine çalıştık. Psikoloji ve sosyoloji okuduk ve bol bol sustuk.

Her şeyi görebilecek kadar yakında, günü gelince çekip gidebilecek kadar uzakta durmayı iyi bilirim.

Hiçbir şey beklemediğini söyleyenler en çok bekleyenlerdir aslında.

Ölümü hatırlamaz insan, hayatı hatırlar.

Dilini bilmediğin bir yerde ağlamak fenadır. Çünkü seni, senin dilinde susturacak kimse yoktur.

Bazı anlamlar, bazı yaşları bekliyor, sanırım.

İnsan, her şeyi unutuyor da, en ihtiyacı olduğu zaman yanında olmayanı, aklını kaybetse unutmuyor.

Başka türlü katlanamaz aslında kendine.

Amira, bize kadınları nasıl seveceğimizi anlatan bir kitap lazım. Yoksa hep böyle şapşal ve kavruk kalacağız. Bize kadınların nefesini genişletecek, o nefesin rüzgarına yelken açmamızı öğretecek bir kitap lazım. Yoksa ne kadar sevilsek tamir olmayız.

Belki kafam patlayacak bir gün. Çünkü hiçbir şeyi unutmuyorum ben.

Bir acıda, bir sevinçte, bir kavgada, bir hikâyede erimek ister.

Bir erkek bir kadından ne zaman uzak duracağını bilmeli.

Aşk, kadınlar yorulunca biter. Kadınlar bir adamı değil, bir mezarlığı terk eder.

İnanacaksın dediklerinde, hücrelerimin endoplazmik retikulumuna kadar inandım.

Anlayacaksınız ki hayat sizin nefesinizde. Başka hiçbir yerde, hiçbir şeyde değil. Hayatı siz kuracaksınız. Nefesinizi üfleyeceksiniz. Hayat; nefesinizin yettiği kadar.

Acı, kendi kendine hikmet yumurtlamıyor.

Bir dua kırıntısı lütfet, benim kalbim ise senin için hep namazda.