Öfke Sözleri

İnsanın taşıyacağı en ağır yük, kindir.

Susarım, susarım bir gün gelir öyle bi konuşurum ki ne cevap verebilirsin ne de bir daha kendine gelebilirsin!

Ve bir gün kalem diyecek ki bu kadar yazdığın yeter artık çiz gitsin.

Eğer bundan sonra pişman olup geleceksen, yanında bir metre zincir getir. Çünkü bundan sonra ancak kapımdaki köpek olursun.

Yoluma çıkan dilenci olsan! Ömrümü SANA sadaka diye verirdim.

Kızgınlık, insanın lambasını söndüren bir rüzgârdır.

En kuvvetliniz, hiddet anında nefsine hâkim olanınız ve en yumuşağınız da kudreti yeterken affedeninizdir.

Üzülmedim gittiğine. Hoşça falan da kalma. Takıl, düş başına bir şey gelsin.

Benim hayrım var aynım yok. Kaygım var ama kaybım yok. Sana saygım var ama artık tahammülüm yok!

Dış görünüşe aldanmayın. Adam görünüp ibneliğin kitabını yazmış bi dünya yavşak var.

Özür dileme sakın benden. Affetmek büyüklükse eğer boş ver, ben küçük kalayım.

Allah’a sığın; şahs-ı halimin gazabından Zira yumuşak huylu atın, çiftesi pektir.

Bana darbe vuranı ben harbe sokarım.

Bir anlık öfke, her şeyi yok eder.

Hiçbir şey yaşanmaya değmezmiş demiştim, yanılmışım. Her şey yaşanmaya değermiş de sen hiçbir şeye değmezmişsin.

Telefonun ne kadar akıllı olursa olsun; Karşındaki geri zekâlı olunca laf anlatamıyorsun.

Yenilmesi gereken ilk düşmanlar, öfke ile umutsuzluktur.

Her zaman kalbimin en üst köşesinde sevgi duygularımla başbaşaydın. Şimdi de kalbimin en üstündesin, ama nefret duygularımlasın, nefretimsin.

Senden sonra kim canımı yakarsa, ahım sana. Sen gitmeseydin onlar gelmeyecekti!

Öfkenin sonuçlarının zararları, sebeplerinden daha fazladır.

Sakın geceyi bahane edip gelme düşlerime! Nasıl olsa namus borcun yok yüreğime. Çünkü hiç değmedi ömrün ömrüme!

Kitap gibi kadınları, imlâsı bozuk adamlar okuyamaz.

Öfkenin öncesi, delilik; sonu pişmanlıktır.

Arada bir düşmüş taklidi yapacaksın ki, kahpeleri öğreneceksin.

Nasıl yaşarsan öyle ölürsün. Öyle bir yaşa ki Rabbim, kulum senden razıyım desin.

Hangi limana demir attıysak, götü başı oynadı martıların.

Profesyonel bir fotoğraf makinasına ihtiyacım var. Bu aralar bu kadar ikiyüzlüleri çekemiyorum.

Seni öyle görmezden gelirim ki sen bile varlığından şüphe edersin.

Bir kişi Allah’tan başka kimseye ihtiyacı olmadığına inanırsa; Allah da onu başkasına muhtaç etmez.

Suskunluğum asaletimden falan değil, Valla bıktım artık laf anlatmaktan.

Benimle birlikte yürüme cesareti olmayanlar, ayağıma dolaşmasınlar yeter.

Arkamdan konuşmayın, kıçım size cevap veremez. Konuşmak istiyorsanız, mikrofon önde emrinize amade…

İnsan yaşadıkça anlıyor ki; kendi kayığını kendin çekmezsen bir yerlere gidemiyorsun.

Atacak kemiğin varsa, seni sevmeyen köpek bile kuyruk sallar.

Kaderine damlasın her bir gözyaşın, daralsın yüreğin olmasın yarın, ismimi her anışında acısın canın, ölene dek bana muhtaç kalasın.

Aynaya baktığımda gözlerimdeki ışıltının sen olduğunu fark ettim. Beni terk edip de gittiğin an gözümde değerin kalmadı. Yaşanmış hatıraları unutamazsın!

Öfke çaresizlik ve yalnızlığın kamuflajıdır.

Bazıları iyi bir küfrü hak etmek için o kadar çok emek veriyor ki, ‘Emeklerine saygı duyuyorum!’ ve Emeklerini karşılıksız bırakmıyorum.

Her çiçeğin boynunu büken bir mevsim, Her insanı hayata küstüren bir vicdansız vardır.

Bir gün bana çaresizce geleceksin. Af dileyip, köpekler gibi pişmanım, affet diyeceksin. Ama geldiğin kapıdan kovulacaksın, ALÇAK!

Öfkeliyken konuş; göreceksin ki olacağın en güzel konuşmayı yapacaksın.

İstersem çaresini, istemezsem bahanesini bulurum sıkıntı yok.

Anlamayanlar için dilim, sevmeyenler için yüreğimi yordum.

Sabırlı insanın öfkesinden sakınınız.

Hiddete (öfkeye) şiddetle karşılık vermek, baruta ateşle gitmek gibidir.

Yüzüne her güleni mahrem-i esrar etme Var ise düşmanına kinini izhar etme.

Cüzdanın değil, yüreğin büyük olsun arkadaş.

Ne başıma taç, nede gözlerime yaş ederim. Sevgimin değerini bilmeyeni sevgiye muhtaç ederim.

Para için bedelli askerlik getiren bu devlet, tecavüzcüler için de İDAM getirsin.

Tıp ne kadar ilerler ise ilerlesin, AR damarındaki çatlağı tedavi edemez.

Hiddet ekilen yerden, pişmanlık biçilir.

Ne sen engin bir deniz ne de ben kırık bir tekne, yapayalnız dünyanda başka birini bekle. Sadece acıyorum. Sana değil yerime geçene.

Zulüm Azrail olsa da hep Hakk’ı tutacağım. Mukaddes, davalarda ölüm bile güzeldir.

Çakma insanlara gönül verirsen eğer orijinal acılar yaşarsın.

Ben her zaman âmin der susarım. Dua’m belli, duyan belli…

İçinizde fırtınalar koparken dışarıya günlük güneşlik havası veriyorsunuz ya, yapmayın! Bırakın hak edenler fırtınadan nasibini alsın!

Zorluklara karşı kızmak; onu yenemeyeceğinizi anlamak demektir.

“Adam gibi” sevmenin yasaklandığı bir yerde ne kadar çok seversen o kadar acı çekersin.

Biliyorum. Ben cennet olsam, sen cehenneme gidersin bir inat uğruna.

Benim gönlüme girebilmek suya yazı yazmaya benzer ve sen bunu becerdin. Benim gönlümden çıkmak gece doğan güneşe benzer, sen de bu gece güneşin doğuşunu bekle.

Şu hayatta giden bir şeyin geri dönmesini beklemeyin. Unutmayın, gidip de gelen tek şey çişinizdir.

Basit yaşayın. Cömertçe sevin. Dürüstçe konuşun ve her gün dua edin. Her şeyin nasıl düzeleceğini göreceksiniz.

Bir insana başkaları yanında verilen öğüt, öğüt değil, hakarettir.