Sade Sözler

Yüce Allah’ım! Sen beni dost gözüken gevşeklerden koru, düşmanlarımın aklını ben zaten alırım!

Ne haliniz varsa gülün.

Eskiden zam PARA’ydım. Kriz geldi zam SEFİL oldum.

Durumum yok, yazamıyorum.

Şerefin kadar konuş desem, ömür boyu susacak insanlar tanıyorum.

Kızlar artık beyaz yatlı prenslerini bekliyorlar.

Sevdiğin kadına sahip çıkamıyorsan, annenle güne gideceksin paşam.

İster kal ister git, çünkü ne gelişin hoşluk ne de gidişin boşluk yaratır hayatımda!

Politikacılar uyuyamayınca vatandaş sayıyorlar.

Yanaklarım varken canımı sıkman çok saçma.

Ve aşk; Bizans kadar kahpe artık…

Altar’ın oğlu Tarkan.

Beş kuruşluk insanların milyonluk tavırlarına hastayım.

Kinim yoktur, affederim. Ama hiçbir zaman eskisi gibi olmam.

Dost kara günde karanlığa karışır.

Şimdi herkes kendine bir daire çizsin ve kendi çapında eğlensin!

Ey iki adımlık yerküre, senin bütün arka bahçelerini gördüm ben.

Ruhunuzu satmayın! Kiralayın.

Siz nasıl ‘rol yaparsanız, bende öyle ‘senaryo’ yazarım. Sıkıntı yok.

Wi-fi görmüş telefon gibi her önünüze gelene bağlanmayın.

Alttan aldık yeteri kadar, bundan sonra herkes ederi kadar!

Canını yakıp ısınasım var…

Artık her çocuk zamane çocuğu.

Masumduk nefisle ve şeytanla tanışmadan önce.

Bana senin olduğun şehir lazım.

Piyangonun sana çıkmadığına çok şaşırdım. Halbuki bütün numaralar sendeydi.

Her lafa verecek bir cevabım var ama önce lafa bakarım laf mı diye sonra da söyleyene bakarım adam mı diye.

Yediğiniz yemeğin fotoğraflarını çekip paylaşacağınıza, yediğiniz yemeği paylaşın!

Bence şimdi sen de herkes gibisin.

Bağlanmaktan korkuyorum dedi. Tasmasını çıkardım gitti.

Kaleciyle karşı karşıya.

Gerçekler acıdır, baklava tatlıdır, o zaman baklava gerçek değildir.

Durgunlaşmışsın diyenlere inat. Rüzgâr ektim fırtına biçeceğim!

Yapma öyle el alem ne der?

Kimi insan vardır, yokluğunda yeri dolmaz. Kimi insanda vardır, varlığında bir halt olmaz.

Gönül sayfamda açık seçik senin adın yazıyor.

Kim demiş erkek dayıya çeker diye! Bazı erkekler var aynı halası!

Belki, bir gün aynı yerde; gülümsersin gözlerime…

Seni anlatabilmek susmaktan geçiyor bu aralar.

Bu da mı gol değil.

Hep kazanıyorsun, ey çözümsüzlük.

Muhabbet ağına giriş için dokunun.

Tükürmekle söner mi hiç can yangını?

Tam öğrenmeye başlamıştım ki okul bitti.

Sevebileceğim birine benziyordun dedi. Olsun dedim, sen de insana benziyordun.

Eskiden uğruna dünyaları yakardım, şimdi bir kibrit bile çakmam.

Parfüme falan gerek duymazdı annem. Doğuştan cennet kokardı zaten…

Gidişin hiç koymadı ki, ben zaten senin yürüyüşüne hastayım!

Sana biraz adam ol diyeceğim seni de zor durumda bırakmak istemiyorum.

Ayranı yok içmeye, cep telefonu ile gider…

Hangimiz sevmedik çılgınlar gibi?

Yol vermek sadece trafikte işe yaramaz, hayatınızdaki ‘gereksizler’ için de kullanın.

Peşinden koşacağımı düşünüyorsan, arkana bakma, hayal kırıklığına uğrarsın.

Barbie değil harbiyim önüme geleni değil ADAM olanı severim!

İyi mi böyle?

Dudağında yangın var dediler.

Kızlar erkeklerin “gelirlerine” erkekler kızların “giderlerine” baktığı sürece, biri gelir biri gider.

Küçükken hayvanlarla konuşmak isterdim, şimdi birçok hayvanla konuşuyorum.

Hala iyi mi geceler?

Bana yol vermeyi düşünmeden önce sana verdiğim yolda yürümeyi öğren…

İnsanlık öldü. Katili MENFAAT.