Damar Yazılar

Ekmeğime hoşça kal sürdün ya sen, ben şimdi ‘aşk’ karınla; sana, ne şiirler yazarım.

Kötü günde katkısı olmayanın iyi günde hissesi yoktur.

Sen kokuyor yokluğunda içtiğim sigaralar.

Gel beraber alalım nefesimizi sevdiğim, sensiz boğazımdan geçmiyor.

Bazen diyorum ki; ne olacak söyle gitsin. Sonra diyorum; söyleyince ne olacak, sus bitsin!

Ben düşüncelerimi diğer insanların fikrini değiştirecek diye paylaşmam. Ben düşüncelerimi benim gibi düşünen insanlarla yalnız olmadıklarını bilmeleri için paylaşırım.

Vedalar gözüyle sevenler içindir çünkü gönülden sevenler ayrılmaz. Mevlâna

Şimdi vur kendini. Unutulmuş bir şiirin son dizelerinde sonra yarım kalan bir şarkı ısmarla kendine. Bu kentte böyle ölünür.

Dönülmez akşamın ufkundayım, vakit çok geç. Bu son fasıldır ey ömrüm, nasıl geçersen geç.

Seni içimde yaşatmak için neleri öldürdüm bir bilsen.

Gönül almayı bilmeyene ömür emanet edilmez…

Neyin var? “Sorusuna,” Sen yoksun! ” diyesim var. Bildiğin gibi değil.

Sen benim en güzel hislerimsin.

Ey gönüm bilmez misin gözler sebepsiz yaşarmaz, dudaklar sebepsiz kurumaz, gönülde bir dert olmadıkça kimsenin yüzü sararıp solmaz.

Biz gönlümüzde ne gemiler batırdık. Kıçı kırık bir sandalın lafı mı olur!

Oksijeni bilmem ama kokun şart.

Dünyanın ne kadar küçük olduğunu, “Seni dünyalar kadar seviyorum” deyip de gidenlerden öğrendim.

Kalemimin kurşunu bitmiş, öldüremiyorum seni.

Masal kitabı gibisin, okuması güzel ama inanması çok zor.

Gözlerimin rengi standart ama bakışlarım adamına göre değişir.

Utanılacak bir şey değildir ağlamak, yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı.

Üzülmem mi sanıyorsun yürek ağlar gözden önce.

Gönül yorgun düştüğünde, yürek dilsiz kalır.

Zor mudur gözlere bakarken aşkı görmek? Yoksa sadece aşk mıdır gözlerdeki tek gerçek?

Görmeden seni isteyen gönlüm, görünce nasıl dayansın.

Ölürsem beni yârimin kalbine gömün. Mekânım cennet olsun.

Terkedilen çabuk büyür, hüzün kalana düşse de pişmanlık hep gidenin payına!

Giderken Allah’a emanet ol dedi! Güldüm, zaten başka kimim var ki?

Gözlerinin ‘kahve’sinden koy ömrüme, kırk yılın hatırına ‘sen’de kalayım.

Dalında son bir yaprak olmaktır yaşamak ve asi rüzgâra direnmektir. Fırtına koparken bile ağız dolusu gülebilmektir her şeye inat.

Sen beni okeydeki ortağın mı zannettin sevgili? “BİT” dediğinde biteyim, “DÖN” dediğinde döneyim!

Sen benim bakışına hasret kaldığım sesine özlemle bağlandığımsın. Özlemim, hasretim, bakmaya doyamadığımsın. Bahtıma doğanımsın. Olmazsa olmazımsın. Nefretim, öfkem, kinim, sevincim, umudum, düşüm, rüyam, hayalim ama en çok ağlatan, en çok kanatansın. Sen tarifi imkânsızımsın.

En çok incittiğimiz kişilerin, aslında en sevdiklerimiz oluşu ne garip değil mi?

Zor günler, dostu düşmanı ayıklamak için var.

Özlemek denmez buna bunun adı yangın.

Mevla’m görelim neyler. Neylerse güzel eyler.

Kolumuzu ısırarak yapardık saatleri; sanki o kadarcıkken zamanın canımızı yakacağını anlarmış gibi.

Düştüğünde yanında olan değil, kalkman için el uzatandır. Unutma.

Size sıradan biriymiş gibi davranan hiç kimseyi sevmeyin. Oscar Wilde

Elimdeki resmin yerine kendin olsaydın. Olsaydın da benim yine derdim olsaydın.

Verdiği umudu geri alan, aldığı ahı da güle güle kullansın.

Ne yormak istedim seni. Ne de yormak kendimi. Çok çalıştım gitmeye de kalmaya da. İkisi de aynı acı, ikisi de rezil. Daha öncede gitmiştim ama böyle kalarak değil böyle kalarak değil.

Toprak gibi sessiz olduğum an bil ki, şimşek gibi gökte gürlüyor feryadım!

Güzel bir gülü güzel bir geceyi güzel bir dostu herkes ister. Önemli olan gülü dikeniyle geceyi gizemiyle dostu tüm derdiyle sevebilmektir.

Cinayet saati neredeydin diye sorarlarsa unutma ‘gidiyordum’ diyeceksin.

Biliyor musun şarkılara neden parça deniyor. İhtiyaç duyduğunda bazıları eksik bir yanını tamamlıyor.

Sonra geldin güldün papatya tarlası oldu çorak topraklar.

Unutulmak kadar acıdır bazen yaşamak.

Sustuğum yerde sen varsın. Konuştuğum yerde özlemin…

Gerçek şu ki; hayallerimizde ki insanların hayallerinde ki insanlar değiliz!

Tanıdığımıza pişman olduklarımız çoğaldıkça, yeni tanışacaklarımızdan korkar olduk!

Yükle yalnızlığının bütün gri bulutlarını sırtıma. Vücudum yağmur sonrası toprak koksun.

Öyle sessizce öldüm ki defalarca, hiç bir zaman anlaşılmadı yokluğum.

Ey sevgili; heyben acıyla dolar da nefes alamazsan gel. Huzur bulacağın kıyılarım senindir. Umutların solar kurur da su bulamazsan beraber sulayalım, gözyaşlarım senindir. Kanadın kırılır da maviye uçamazsan, ne güne duruyor al, kanatlarım senindir. Çaresiz çilelere bir umut bulamazsan, kendime ettiğim dualarım senindir.

Bir kadın söyleyecek çok şeyi olduğu halde susuyorsa suskunluğu bazen sağır edici olabilir.

İntihar köprüsü gibiyim bu günlerde, gözümden de, gönlümden de düşen düşene.